මීට කල්ප ලක්ෂයකට පෙර ලොව පහළ වූ පියුමතුරා බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයෙහි, ඇය හංසවතී නගරයෙහි කුසල් දහම් සොයා ඇවිදිනා සැදැහැති උපාසිකාවක වූවාය.
දිනක්, දැඩි අන්ධකාරයෙන් පිරි අමාවක පොහෝ දිනෙක ඇය උතුම් බෝධීන් වහන්සේ අභියසට පැමිණියාය. නිසල රාත්රියේ, කළුවර මැද වැඩසිටි ඒ මහා බෝ රුක දුටු ඇයට බුදුරජාණන් වහන්සේ කෙරෙහි අසදෘශ වූ, ප්රබල ශ්රද්ධාවක් උපන්නාය. ඇය ඒ බෝධි මූලයෙහි එකත් පස්ව අසුන් ගත්තාය.
ඇය දොහොත් මුදුන් දී වැඳ, අතිශය සොම්නස් සහගත සිතින් යුතුව මෙසේ සත්ය ක්රියාවක් කළාය,
"ඉදින් මාගේ බුදුරජාණන් වහන්සේ අප්රමාණ ගුණ ඇති සේක් නම්, ලොව අසමසම වූ සාස්තෘන් වහන්සේ වන සේක් නම්, මා කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් මට පෙළහරක් දක්වන සේක්වා! මේ මහා බෝ වෘක්ෂය ආලෝකයෙන් බබළවන සේක්වා!"
ඇයගේ ඒ නොසැලෙන ශ්රද්ධාවේ බලයෙන් සහ චිත්තවේගයේ පවිත්රත්වය නිසා, සිතූ සැණින්ම මුළු බෝධි වෘක්ෂයම දිව්යමය ආලෝකයකින් ඒකාලෝක විය. සතර දිශාවම බැබළෙමින්, මුළු බෝ රුකම රනින් නිම කළාක් මෙන් දිලිසෙන්නට විය.
මෙම පෙර නොදුටූ විරූ ප්රාතිහාර්යයෙන් මහත් ප්රීතියට පත් ඇය, සත් අහොරෑයක් (දින හතක්) පුරා ඒ බෝධි මූලයෙහිම ධ්යාන වඩමින්, බුද්ධානුස්සති භාවනාවෙහි යෙදී සිටියාය. සත්වැනි දිනය පැමිණි කල්හි ඇය බෝධි ආසනය වට කරමින් සුගන්ධවත් ප්රදීප පහක් දැල්වූවාය. ඇයගේ පුණ්ය මහිමයෙන්, පසුදින සූර්යයා උදාවන තෙක්ම ඒ පහන් පහ එකලෙසම දිලිසෙමින් පැවතුණි.
එම උදාර ආලෝක පූජාවෙහි සහ "මම නිවන් දකිමි" යන බලවත් ප්රණිධානයෙහි (අධිෂ්ඨානයෙහි) ප්රතිඵලයක් ලෙස, ඇය මරණින් මතු දිව්ය ලෝකයෙහි උපන්නාය.
දිව්ය ලෝකයෙහි ඇය වෙනුවෙන්ම උසින් යොදුන් 60ක් ද, පළලින් යොදුන් 30ක් ද වූ මහඟු දිව්ය විමානයක් පහළ විය. එය "පඤ්චදීපි විමානය" නම් විය. එම විමානය හාත්පස අවට හැමකල්හිම ගණන් කළ නොහැකි තරම් ප්රදීප සමූහයක් නිරන්තරයෙන් දිලිසෙමින් පැවතුණි.
ඇයට ලෞකිකවම මහා බලවත් ඇසක් ලැබුණි. ඇය විමානයෙහි කොතැනක උඩුකුරුව, යටිකුරුව හෝ හරහට සිටියද, තමාට දැකීමට අවශ්ය ඕනෑම දෙයක් ආවරණයකින් තොරව දැකීමේ ශක්තිය ලැබුණාය. ගස්, වැල්, පර්වත කිසිවකින් ඇයගේ ඇසට බාධාවක් නොවීය.
සසර සැරිසරන කල ඇය දිව්ය රාජවරුන් අසූ දෙනෙකුගේ (80) ප්රධාන මෙහෙසිය වූවාය. සිය ගණනක් සක්විති රජවරුන්ගේද අගමෙහෙසිය බවට පත් වූවාය. උපන් හැම ආත්මයකදීම ඇය වටා දහස් ගණන් පහන් දිලිසෙන්නට විය.
අප ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයෙහි, ඇය තම අවසාන ආත්ම භවය ලබා මනුෂ්ය ලෝකයෙහි උපන්නාය. ඇය මවුකුස පිළිසිඳ ගත් දින සිටම ඇයගේ ඇස් පියවුණේ නැත. ඇය උපදින මොහොතේ, තිඹිරිගෙය (ප්රසූතිකාගාරය) පුරා සුවහසක් ප්රදීපයන් දැල්වූවා සේ ඒකාලෝක වී බැබළුණි. ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොව, පෙර කළ පඤ්ච ප්රදීප දානයේ අනුභාවයෙනි.
පෙර ජාතීන්හි පුරන ලද ප්රඥා පාරමිතාව මුහුකුරා ගොස් තිබූ බැවින්, ඇය වයස අවුරුදු හතක් තරම් වූ කුඩා අවධියේදීම සකලවිධ කෙලෙසුන් කෙරෙන් සිත මුදවාගෙන, ජරා-මරණ රහිත වූ, අතිශය සිහිල් වූ අමා මහ නිවන් සුවය ස්පර්ශ කළාය. සත් හැවිරිදි රහත් මෙහෙණියක වූ ඇයගේ උදාර ගුණාංග දුටු අප ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ, ඇයට උතුම් උපසම්පදාව පිරිනැමූ සේක.
රහත් වීමෙන් පසුවද පංචදීපිකා තෙරණියගේ ජීවිතය තුළ ආලෝක පූජාවේ ආනිශංස ප්රකට වූයේ මෙසේය:
මේ උත්තමාවිය මණ්ඩපයක, රුක් මුලක හෝ කිසිවෙකු නැති පාළු ශුන්යාගාරයක වැඩසිටියද, ඇය යන හැම තැනකදීම ඇය වෙනුවෙන් ආලෝකවත් පහනක් ඉබේම දිලිසෙන්නට විය.
එතුමියගේ දිව්ය චක්ඛු විඥානය (දිවැස) අතිශයින්ම පිරිසිදු විය.
තවද සමාධි සමාපත්තිවලට සම වැදීමෙහි අතිශය දක්ෂ වූවාය. ෂඩ් අභිඥාවන්හි පාරප්රාප්තව පැමිණියාය.
සියලු සසර දුක් නිමා කළ, ආශ්රවයන් ක්ෂය කළ පඤ්චදීපා රහත් තෙරණිය, ලෝකනාථ වූ, මහා වීර වූ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්රී පාද පද්මයන් වැඳ නමස්කාර කරමින් මෙසේ සිංහ නාද කළාය:
"මහාවීරයන් වහන්ස, මා විසින් කෙලෙස් මුලිනුපුටා දමන ලදී. සසර භව ගමන නිමා කරන ලදී. මෙයින් කල්ප ලක්ෂයකට පෙර මා කළ ඒ උතුම් ප්රදීප පූජාවෙහි බලයෙන්, මම කිසිදු දිනෙක සතර අපායකට (දුගතියකට) නොගියෙමි. භාග්යවතුන් වහන්ස, ඔබ වහන්සේගේ සසුන මම සම්පූර්ණ කළෙමි!"
මෙසේ බොහෝ කාලයක් දෙව් මිනිසුන්ට පිං කෙතක් වූ නික්ලේශී පඤ්චදීපිකා රහත් තෙරණින් වහන්සේ ලෝ දහම අනුව ආයුෂ අවසානයේ පිරිනිවන් මග වැඩි සේක. අප සම්බුදු සාසනයේ පිරිනිවනින් නිවුණු ඒ පඤ්චදීපිකා අරහත් තෙරණින් වහන්සේට මාගේ නමස්කාරය වේවා.
පඤ්චදීපිකා ථේරි අපදානය ඇසුරින් සංස්කරණය කරන ලදී.
#පඤ්චදීපිකා_තෙරණිය #PanchadeepikaTheri #BuddhistNuns #තෙරණින්_වහන්සේලා #උත්තම_තෙරණි_වන්දනා #trendingpost #රහතන්_වහන්සේලා
Comments
Post a Comment