Skip to main content

පේසලා රහත් තෙරණින් වහන්සේගේ ථේරි ගාථා වර්ණනාව

​මෙයින් බොහෝ කලකට පෙර, මේ මහා භද්‍රකල්පයෙහිම ලොව පහළ වූ, මුළු මහත් බ්‍රහ්ම ලෝකය දක්වාම පැතිරුණු කීර්ති ඝෝෂාවක් ඇත්තා වූ, වාදීන් අතර උත්තරීතර වූ කස්සප නම් ලොව්තුරු බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමයෙහි පේසලා තෙරණියෝ, සැඳැහැවත් උපාසිකාවක් ලෙසින් සැවැත් නුවර කුලවත්  නිවසක උපන්නීය.

​දිනක් ඇය ඒ ජිනේන්ද්‍රයන් වහන්සේව සියැසින් දැක, උන්වහන්සේගේ ශ්‍රී මුඛයෙන්  ගලා හැළුණු මනහර දේශනාව ශ්‍රවණය කිරීමේ භාග්‍යය ලැබුවාය. ඒ මහා වීරයන් වහන්සේ කෙරෙහි අචල ශ්‍රද්ධාවෙන් තිසරණ වැද, දිවි හිමියෙන් පංචශීලය සමාදන්ව ආරක්ෂා කළාය.

​එක්තරා දිනක කස්සප බුදුරජාණන් වහන්සේ මහා ජන සමාගමයක් මධ්‍යයෙහි වැඩසිටිමින්, තමන් වහන්සේ චතුරාර්ය සත්‍යය අවබෝධ කරගත් අයුරු (අභිසම්බෝධිය) මෙසේ ප්‍රකාශ කළ සේක, 

​"මහණෙනි, 'දුක්ඛං අරියසච්චං' (දුක නමැති ආර්ය සත්‍යය) ආදී වශයෙන් පෙර නොඇසූ විරූ උතුම් ධර්මයන්හි මට නුවණැස පහළ විය, ඥානය පහළ විය, ප්‍රඥාව පහළ විය, විද්‍යාලෝකය උදා විය."

​මෙම උදාර සිංහනාදය ශ්‍රවණය කළ පේසලා උපාසිකාව, ධර්මය කෙරෙහි දැඩි ඇල්මකින් එය මනාව ඉගෙන ගත්තාය. එපමණකින් නොනැවතී, ඇය නිරන්තරයෙන් ව්‍යක්ත භික්ෂූන් වහන්සේලා වෙත එළඹෙමින් ඒ ගැඹුරු ධර්ම කරුණු විමසමින්, සාකච්ඡා කරමින් තමාගේ ප්‍රඥාව දියුණු කරගත්තාය.

​කස්සප බුදු සසුනෙහි ඇය විසින් සිදු කරන ලද ඒ උතුම් ශීලමය, කුසල් කර්මයන්ගේ ද, ශුද්ධ වූ චේතනාවන්ගේ ද ආනිශංසයෙන්, ඇය මිනිස් කය හැරපියා කෙළින්ම තව්තිසා දිව්‍ය ලෝකයෙහි උපන්නාය. එහි අපරිමිත දිව්‍ය සැප අනුභව කළ ඇය, සංසාරයේ සුගතිවලම හැසිරෙමින් පැමිණියාය.

​මේ මහා වාසනාවන්ත අප ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ බුද්ධෝත්පාද කාලයෙහි  සමයෙහි ඇය තමාගේ පශ්චිම භවය (සංසාරයේ අවසාන උපත) ලෙස මහා ධනවත් සිටු කුලයක උපත ලැබුවාය.දෙමාපියන් ඇයට පේසලා යැයි නම් තැබීය. වැඩිවියට පත් පේසලා කුමරිය, තිලෝගුරු බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත එළඹ, සත්‍යයෙන් පිරිපුන් උතුම් සද්ධර්මය ශ්‍රවණය කළාය.

​ධර්මය අසා සසර කෙරෙහි දැඩි කලකිරීමක් ඇති කරගත් සිටු දියණිය, වහාම භික්ෂුණී ශාසනයෙහි පැවිදි වූවාය. පැවිදි වී නොබෝ කලකින්ම, චතුරාර්ය සත්‍යය නමැති සත්‍යාර්ථයන් දැඩි වීර්යයෙන් විමසමින්, විදසුන් වඩා, සර්වප්‍රකාරයෙන්ම සියලු ආස්‍රවයන් (කෙලෙස්) ක්ෂය කර දමා උතුම් රහත්භාවයට පැමිණියාය.

​රහත් ඵල සුවයෙන් වැඩසිටි පේසලා මෙහෙණින් වහන්සේ, තමන් වහන්සේ ලැබූ ලෝකෝත්තර විජයග්‍රහණය ප්‍රකාශ කරමින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඉදිරියේ මෙසේ උදාර සිංහනාදයක් කළ සේක, 

​මහාමුනිවරයන් වහන්ස, මම දැන් සෘද්ධි ප්‍රාතිහාර්යයන්හි ද, දිව්‍ය ශ්‍රවණ ඥානයෙහි (දිවසෝධායෙහි) ද, පරසිත් දන්නා නුවණෙහි (චේතෝපරියඥානයෙහි) ද මුළුමනින්ම වසීභාවයට (කැමති පරිදි හැසිරවීමේ හැකියාවට) පැමිණ සිටිමි.

​මම මාගේ පූර්වේනිවාසානුස්සති ඥානයෙන් පෙර විසූ ආත්මභාවයන් දනිමි. මාගේ දිව්‍ය චක්ෂු ශ්‍රිත නුවණ අතිශයින්ම පිරිසිදු වී ඇත. මාගේ සියලු ආස්‍රවයෝ ක්ෂය වූහ. මට නැවත උපතක් (පුනර්භවයක්) නැත.

​බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේගේ අනුහසින් අර්ථ, ධර්ම, නිරුක්ති සහ පටිභාන යන සිවුපිළිසිඹියාවන්හි මාගේ ප්‍රඥාව මලකඩින් තොරව, අතිශයින්ම පරිශුද්ධව බබළයි.
​මා විසින් සියලු කෙලෙස්හු දවන ලදහ. සියලු භවයෝ මුලිනුපුටා දමන ලදහ. බැඳීම්වලින් නිදහස්ව, සියලු ආස්‍රවයන්ගෙන් තොරව, වනයෙහි නිදහසේ හැසිරෙන මහා ඇතින්නක මෙන් මම අපරිමිත සුවයෙන් වෙසෙමි.

​බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ සමීපයට මාගේ පැමිණීම ඒකාන්තයෙන්ම යහපත් පැමිණීමක්  විය. මම ත්‍රිවිද්‍යාවන් (පූර්වේනිවාස, චුතූපපාත, ආසවක්ඛය ඥාන) අනුප්‍රාප්ත කළෙමි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අනුශාසනාව මැනවින් නිම කළෙමි.

​සිවුපිළිසිඹියාව ද, අෂ්ට විමොක්ෂයන් ද, ෂඩභිඥාවන් ද මා විසින් ප්‍රත්‍යක්ෂ කරන ලදී. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ බුදු සසුන මුදුන් පත් කරගන්නා ලදී!

​සාදු! සාදු!! සාදු!!! පන්සිල් ආරක්ෂා කිරීමේ, ධර්ම ශ්‍රවණයෙහි සහ ධර්ම සාකච්ඡාවෙහි නිරත වීමේ ආනිශංසයෙන් සංසාර සයුරෙන් එතෙර වී වදාළ, පේසලා මහ රහත් මෙහෙණින් වහන්සේගේ මේ උදාර ජීවන පුවත ඇසීමෙන් ලබන කුසල් මහිමයෙන් සැමට නිවන් සුව අත්වේවා! පිරිනිවනින් නිවී ගිය ඒ පේසලා රහත් තෙරණින් වහන්සේට අපගේ නමස්කාරය වේවා.

පේසලා ථේරි අපදානය ඇසුරින් සකස් කරන ලදී. 

#පේසලා_තෙරණිය #PesalaTheri #තෙරණින්_වහන්සේලා #උත්තම_තෙරණි_වන්දනා #ගෞතම_බුදුසසුන #රහත්_තෙරණියන් #බුද්ධ_කාලයේ_භික්ෂුණින් #buddhistnuns

Comments

Popular posts from this blog

පහන් පූජාවෙන් නිවන් මග විවර කරගත් පඤ්චදීපා රහත් තෙරණිය

​මීට කල්ප ලක්ෂයකට පෙර ලොව පහළ වූ පියුමතුරා බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයෙහි, ඇය හංසවතී නගරයෙහි කුසල් දහම් සොයා ඇවිදිනා සැදැහැති උපාසිකාවක වූවාය. ​දිනක්, දැඩි අන්ධකාරයෙන් පිරි අමාවක පොහෝ දිනෙක ඇය උතුම් බෝධීන් වහන්සේ අභියසට පැමිණියාය. නිසල රාත්‍රියේ, කළුවර මැද වැඩසිටි ඒ මහා බෝ රුක දුටු ඇයට බුදුරජාණන් වහන්සේ කෙරෙහි අසදෘශ වූ, ප්‍රබල ශ්‍රද්ධාවක් උපන්නාය. ඇය ඒ බෝධි මූලයෙහි  එකත් පස්ව අසුන් ගත්තාය. ​ඇය දොහොත් මුදුන් දී වැඳ, අතිශය සොම්නස් සහගත සිතින් යුතුව මෙසේ සත්‍ය ක්‍රියාවක් කළාය, ​"ඉදින් මාගේ බුදුරජාණන් වහන්සේ අප්‍රමාණ ගුණ ඇති සේක් නම්, ලොව අසමසම වූ සාස්තෘන් වහන්සේ  වන සේක් නම්, මා කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් මට පෙළහරක් දක්වන සේක්වා! මේ මහා බෝ වෘක්ෂය ආලෝකයෙන් බබළවන සේක්වා!" ​ඇයගේ ඒ නොසැලෙන ශ්‍රද්ධාවේ බලයෙන් සහ චිත්තවේගයේ පවිත්‍රත්වය නිසා, සිතූ සැණින්ම මුළු බෝධි වෘක්ෂයම දිව්‍යමය ආලෝකයකින් ඒකාලෝක විය. සතර දිශාවම බැබළෙමින්, මුළු බෝ රුකම රනින් නිම කළාක් මෙන් දිලිසෙන්නට විය. ​මෙම පෙර නොදුටූ විරූ ප්‍රාතිහාර්යයෙන් මහත් ප්‍රීතියට පත් ඇය, සත් අහොරෑයක් (දින හතක්) පුරා ඒ බෝධි මූලයෙහිම ධ්‍යාන...

විපස්සී බුදු රදුන්ට කැවුම් පුදා කල්ප අනූ එකක්ම සුගතිගාමී වූ රෝහිණි රහත් තෙරණිය

මෙයින් මහා කල්ප අනූඑකකට පෙර ලොව පහළ වූ, තිලෝගුරු විපස්සි බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමයෙහි මේ පින්වත් උත්තමාවිය බන්ධුමතී නුවර එක්තරා කුලගෙයක උපත ලැබුවාය. සංසාරයේ බොහෝ පින්කම් කරමින් ආ ඕ තොමෝ, දිනක් බන්ධුමතී නගරයෙහි ශාන්ත ඉන්ද්‍රියයන්ගෙන් යුතුව, මහත් වූ බුද්ධ තේජසින් පිඬු පිණිස වඩිනා විපස්සි බුදුරජාණන් වහන්සේව දුටුවාය. ​දක්නන්ගේ නෙතට මෙන්ම සිතටද අමා නිවනක් ගෙන දුන් බුදුරජාණන් වහන්සේ දුටු සැණින් ඇගේ මුළු සිරුරම ප්‍රීතියෙන්, සොම්නසින් කිලිපොලා ගියේය. ඇය වහා දිව ගොස් මහත් වූ ශ්‍රද්ධාවෙන් තමා සන්තකයේ තිබූ කැවුම්, දානයක් ලෙස බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පාත්‍රය පුරවා පූජා කළාය. පූජා කොට අතිශය ප්‍රීති ප්‍රමෝදයට පත්ව, උතුම් වූ පසඟ පිහිටුවා අසීමිත ශ්‍රද්ධවෙන්  බුදු සමිඳුන් අභියස වැඳ වැටුණාය. ​එක් දිනක්, එකම එක වතාවක් බුදුරජාණන් වහන්සේ කෙරෙහි සිත පහදවාගෙන පූජා කළ ඒ උතුම් කැවුම් දානයේ විපාකය කෙතරම් ආශ්චර්යවත්ද යත්, ​ඇය ඉන් පසු කිසිදු දිනක, එකදු ආත්මයක හෝ දුගතියකට (අපායකට) නොගියාය. ​සුගතිගාමී දෙව්ලොව උපත ලබා, තව්තිසා දිව්‍ය ලෝකයේ දේවරාජයන් තිස්හය දෙනෙකුගේ (36) ප්‍රධාන අගමෙහෙසිය වීමේ වාසනාව ලැබුවාය...

ඇතෙකුගේ පා අතර හිඳ රහත් වූ තිස්සනාග රහතන් වහන්සේ

ලක්දිව වැඩසිටි රහතන් වහන්සේලා - 7 ලංකාද්වීපයේ රුහුණු ජනපදයෙහි ‘කෙළෙඹිය’ නම් විහාරයක් පිහිටා තිබුණේය. ඒ විහාරයෙහි මහත් වු ශ්‍රද්ධා ඇති තිස්සනාග නම් මහා තෙරුන් වහන්සේනමක් ප්‍රධානව වසන සේක. උන්වහන්සේ එක් දිනක් අමර ලෙන වසන සිව්පිළිසිඹියා පත් තිස්ස මහරහතන් වහන්සේ සමීපයට ගොස් පත්කඩය එළා වැඳ එකත්පස්ව වාඩිවුණ සේක. නේවාසික තෙරුන් වහන්සේලා ද පැමිණ මිහිරි වූ පිළිසඳර බස් කථා කොට එක් පැත්තකින් වාඩි වී උන් සේක. එවිට තිස්ස මහරහතන් වහන්සේ අවවාද වශයෙන් කියනුයේ, “ඇවැත්නි, සැදැහැයෙන් මහණ වූ ඔබවහන්සේලා ප්‍රාතිමෝක්ෂ සංවර සීලයෙන් යුක්තව ආචාර ගෝචර සම්පන්නව වාසය කළ යුතුයි. ඉන්ද්‍රිය සංවර සීලයෙන් යුතුව සිහිනුවණින් වාසය කළ යුතුයි. ආජීව පාරිශුද්ධ සීලය ආරක්ෂා කරගත යුතුයි. මිථ්‍යා ආජීවයෙන් දුරුව කෙලෙස් තවන වීර්යය නමැති සම්පත්තියෙන් වාසය කළ යුත්තේය. චීවර, පිණ්ඩපාත, සේනාසන, ගිලන්පස ආදී සිව්පසය නුවණින් යුතුව පරිභෝග කරමින් ප්‍රත්‍යය සංනිශ්‍රිත සීලයෙන් වාසය කළ යුතු වන්නේ ය. මෙසේ චතුපාරිශුද්ධ සීලයෙහි පිහිටා පිරිසිදු සිල් ඇතිව වාසය කරන භාවනානුයෝගයෙන් වීර්යය කරන්නාහට මාර්ග ඵල ලැබීම වහාම සිද්ධ වන්නේය. එබැවින් ප...