බැමිණිතියාසාය නම් වූ ඒ අඳුරු, බිහිසුණු දොළොස් වසරක සාගත සමය යනු අහසින් වැහි බිඳක් නොවැටුණු, පොළොව පැලී ගිය, මුළු ලක්දිවම මරණයේ සෙවනැල්ලෙන් වැසී ගිය යුගයකි. කුසගින්න නිවාගන්නට නරක ආහාර ගැනීම නිසා මිනිසුන් ලෙඩ රෝගවලින් පීඩා වින්දාහ. උන් සියල්ලන්ගේම ශරීර ඇට හා හමට පමණක් සීමා විය. කාන්තාවන් යකින්නන් මෙන්ද, පිරිමින් ප්රේතයන් මෙන්ද දර්ශනය වූ ඒ බිහිසුණු පරිසරය තුළ, හැම නිවසකින්ම ඇසුණේ මරණයේ විලාපයත්, අවමඟුල් දෝංකාරයත් පමණි. තැන තැන කුණුවන මළසිරුරුවල ගඳට අමනුෂ්යයන් පවා රොද බැඳ සිටි ඒ මහා සාගතයෙන් බේරෙන්නට මිනිසුන් කඳු හෙල් හා ගංගා නිම්න කරා පලා ගියහ.
එවැනි එක් අවස්ථාවක, වත්ථුල පර්වත පාමුල මිනිසුන් රැසක් ජීවිතය රැකගන්නට වෙහෙසුණහ. එහි විසූ එක් දුප්පත් ගැමියෙක්, තම බිරිඳත් සමග ජීවත් වන්නට මඟක් සොයමින් කන්ද පුරා ඇවිද ගියේය. කඳු මුදුනෙහි තිබූ එක්තරා "කර" ගසක් දැක, එය නිවහන කරගන්නට සිතූ ඔහු, එහි අතු ඇසුරින් කුඩා පැල්පතක් අටවා ගත්තේය.
ඒ ගසෙහි තිබුණේ ප්රධාන අතු තුනක් පමණි. ඒ අතු තුන දකිද්දීත් ඔහුගේ සිත තුළ උපන්නේ මහා ශ්රද්ධාවකි. ඔහු තීරණයක් ගත්තේය,
"මේ එක අත්තක කොළ මම ආගන්තුක සත්කාර සඳහා වෙන් කරමි. අනෙක් අත්ත දන් දීම සඳහාය. ඉතිරි එකම අත්ත පමණක් අපගේ පරිභෝජනය සඳහා තබා ගනිමි."
එතැන් පටන් ඔහු තමන්ට වෙන් කරගත් අත්තේ කොළ පමණක් ආහාරයට ගනිමින් එහි දිවි ගෙවීය.
දිනක්, පිණ්ඩපාතය පිණිස ගමනක් වඩින එක්තරා භික්ෂූන් වහන්සේනමක්, මේ පර්වතය දෙසින් දුමක් නඟිනු දැක එදෙසට වැඩම කළහ. උන්වහන්සේගේ පැමිණීම දුටු සැදැහැවත් පුරුෂයාගේ සිත අතිශය ප්රමෝදයට පත් විය.
"අහෝ පුදුමයකි! මේ කර කොළ ටික නිසා මට අද මහා පින්කමක් කරගන්නට අවස්ථාව ලැබුණා. බොහෝ කාලයකට පසුවයි මා මේ උතුම් රහතන් වහන්සේ නමක් දකින්නේ," යි සිතූ ඔහු වහා පෙරගමන් කොට, පාත්රය දෝතට ගෙන, උන්වහන්සේව පහසු ආසනයක වඩා හිඳෙවීය. ඉන්පසු දානය පිණිස කොළ නෙළාගන්නට වහා ගස වෙත දිව ගියේය.
නමුත් එදින රාත්රියේ දෛවය සරදම් කර තිබුණි. මුළු ගසේම කොළ, පටන් ගැන්මේ සිට අග දල්ල දක්වාම පණුවන් විසින් කා විනාශ කර දමා තිබුණි.
කම්පාවට පත් ඔහු, හිස් අතින්ම, දැඩි දොම්නසින් යුතුව නිවසට පැමිණියේය. බිරිඳ ඔහුගේ හිස් දෑත් දැක, "හිමියනි, කුමක් නිසාද හිස් අතින් ආවේ?" යි විමසුවාය.
එවිට ඔහු කඳුළු පිරි දෑසින් යුතුව මෙසේ පැවසීය,
"සොඳුර... පින් ඇති මිනිසුන් සිතන දේ ඒ සැණින් ඉටු වේ. නමුත් අප වැනි පින් මඳ මිනිසුන්ට පතන දේ සිද්ධ නොවේ. බොහෝ කාලයකට පසු වැඩම කළ ඒ උතුම් ආර්යයන් වහන්සේට පූජා කරන්නට අද මට එකම එක කොළයක්වත් ඉතිරි වී නැත. අපගේ පින් මඳකමක මහත අනේ!"
ගසේ හැම කොළයක්ම, හැම දල්ලක්ම පණුවන් කා දමා ඇති බව ඔහු ඇයට පැවසීය. එවිට ඇය ඔහු දිරිමත් කරමින් සන්සුන්ව මෙසේ කීවාය,
"හිමියනි, මෙලොව පින් කළ සත්ත්වයන්ට සියල්ල ඉබේම ළඟා වේ. මුතු, මැණික්, වෛරෝඩි පවා පින්වතුන් සොයාගෙන එයි. එය සදාතනික ධර්මතාවයකි. නමුත් පින් මඳ, අවාසනාවන්ත මිනිසුන් මහා වෙහෙසකින් සොයාගන්නා සුළු දෙය පවා, කිසියම් හෝ අනපේක්ෂිත හේතුවකින් විනාශ වී යයි."
ජීවිතය පරදුවට තැබූ මහා පරිත්යාගය
"එසේ නම් දැන් අප කුමක් කරමුද? උන්වහන්සේ වඩා හිඳුවා, කිසිවක් නොදී සිටීම මහත් අකුසලයකි."
මෙසේ සිතූ ඒ සැදැහැවත් බිරිඳ , ක්ෂණයකින් අදහාගත නොහැකි තීරණයකට පැමිණියාය. "මාගේ ශරීරයේ මස් කපා, උයා උන්වහන්සේට පූජා කරමි!" යි සිතූ ඕ, තියුණු ආයුධයක් රැගෙන තම කලවා මස් කපාගන්නට ඇතුලට වැදුණාය.
ඇගේ සැමියාද සිතුවේ එකම දෙයකි! ඔහුද තම ශරීරයේ මස් දන් දීමට සැරසී ඇතුලට යද්දී බිරිඳගේ සූදානම දැක,
"සොඳුර, කුමක් කරන්නෙහිද?" යි ඇසීය. "හිමියනි, මාගේ සිරුරේ මස් පිස තෙරුන්ට දන් දෙමි," යි ඇය පැවසුවාය.
සැමියා ඇය වැළැක්වීය. "සොඳුර, ස්ත්රීන් දුක් ඉවසන්නට අපොහොසත්ය. එබැවින් මාගේ ශරීරයේ මස් කපා දන් දෙමි."
අහෝ! දානය කෙරෙහි, ශ්රද්ධාව කෙරෙහි ඔවුන් තුළ තිබූ ඒ මහා අභිප්රාය කෙතරම් අසිරිමත්ද? ස්වකීය ශරීර මාංශය පවා දන් දෙන්නට සිතන උත්තමයන්, බාහිර ධනය ගැන කුමන කතාද? ඔවුන් දෙදෙනාම "මම දෙමි, මම දෙමි" යි තරඟයට මෙන් මස් කැපීමට සැරසුණහ.
අඹු සැමියන් ඔවුන්ගේ සිරුර පවා පූජා කිරීමට තරම් බලවත් වූ ඒ පරම පවිත්ර, අකම්පිත ශ්රද්ධා බලයේ මහිමයෙන්, සුධර්මා සභාවේ සක්දෙවිඳුන්ගේ "පණ්ඩුකම්බල ශෛලාසනය" උණුසුම් විය!
සක්දෙවිඳුන් දිවැස් හෙළා බැලීය. මේ අඹුසැමි යුවළගේ මේ මහා ආධ්යාත්මික පරිත්යාගය දැක, "මේ නම් මතු බුදුවන බෝසත් ගුණයකි!" යි සතුටු සිතින් ඉපිලී ගියේය. උන්වහන්සේ වහාම රතු ඇල්හාල් තිඹක් , මුව මස් පොදියක්, ගිතෙල් කළයක් සහ තෙල් කළයක් මවාගෙන, මනුෂ්ය වෙසින් ඔවුන්ගේ ගෙදොර අසල පෙනී සිටියේය.
"මේ නිවසේ කවුරුත් නැද්ද?" සක්දෙවිඳුන් කෑගැසීය.
ඒ හඬ අසා අඹුසැමියන් දෙදෙනා වහා නිවසින් පිටතට පැමිණියහ. සක්දෙවිඳුන් ඔවුන්ගෙන්,
"පින්වතුනි, මේ වැඩසිටින ආර්යයන් වහන්සේට දීමට යමක් තිබේද?" යි විමසීය.
"අනේ ස්වාමීනි, අප අන්ත දුප්පත්ය. උන්වහන්සේට පූජා කරන්නට අප සතුව යටත් පිරිසෙයින් ගසක කොළයක්වත් ඉතිරි වී නැත,"
යි ඔවුහු තමන්ට සිදුවූ සියල්ල පැවසූහ.
එවිට සක්දෙවිඳුන්,
"එසේ නම්, මේ සහලින් බත් පිස, මේ රසවත් කළමනාද සමගින් තෙරුන් වහන්සේට දන් වළඳවන්න. මා එනතුරු ප්රමාද නොවී, ඉන්පසු ඔබ දෙදෙනාද අනුභව කරන්න. ඉතිරි දෑ කැමති පරිදි ප්රයෝජනයට ගන්න," යි පවසා, ඒ දාන වස්තූන් කිසිදා අඩු නොවන පරිදි අධිෂ්ඨාන කොට දෙව්ලොව බලා පිටත් විය.
ඔවුහු මහා ශ්රද්ධා භක්තියෙන් යුතුව ඒ දිව්යමය සහලින් බත් පිස භික්ෂූන් වහන්සේට පූජා කළහ. ඉන්පසු ඔවුන්ද ආහාර ගත්හ. නමුත් පුදුමයකි! බත් සැළියෙන් කොපමණ හැඳි ගා ගත්තද, එහි අඩු වීමක් නොපෙනේ! සියලු කළමනා එලෙසම ඉතිරිව ඇත!
මේ මහා ප්රාතිහාර්යයෙන් මහත් සේ සතුටට පත් ඔවුහු, එතැන් පටන් ඒ මහා සාගතය මැද වුවද, දිනපතා මහා සංඝරත්නය උදෙසා දන් පැවැත්වූහ. කඳු පාමුල සිටි සියලු දුගී, මඟී, යාචකාදීන්ට ඒ දිව්යමය ආහාර පානවලින් සංග්රහ කළහ. දිවි හිමියෙන් සිල් රැක, පින්දහම් කොට, ආයුෂ කෙළවර උත්තම දෙව්ලොවක උත්පත්තිය ලැබූහ.
ආර්යන් වහන්සේලා වෙනුවෙන් තම ශරීරයේ මස් පවා දන් දෙන්නට තරම් සිත ශක්තිමත් කරගත් ඒ අඹුසැමි යුවළ, මෙලොවදීම දානයේ මහා ආනිශංස අත් වින්දාහ. එබැවින්, ඔබද මේ උතුම් ශ්රද්ධා ගුණය ඔබේ ජීවිතයේ පෙරටු කරගන්න. ශ්රද්ධාවෙන් කරන පින්කමක විපාකය මෙලොව මෙන්ම පරලොවත් අමා මහ නිවන දක්වාම ඔබ පසුපස සෙවනැල්ලක් මෙන් පැමිණෙනු ඇත!
රසවාහිනී ඇසුරින් උපුටාගෙන සංස්කරණය කරන ලද කතාවකි.
#ලක්දිව_බුදුසසුන #උත්තම_තෙරණි_වන්දනා #trendingpost #රහතන්_වහන්සේලා #බැමිණිතියාසාය #වලගම්බා #රසවාහිනී
Comments
Post a Comment